અત્યંત ઉત્તેજના અને કશુંક કરી દેખાડવાની ઝંખના સાથે એક રિપોર્ટર બેન કેમેરામેનને લઈને ICU માં પ્રવેશ્યા. ડૉક્ટરના મોં આગળ માઇક રાખી પ્રશ્નોનો મારો ચલાવ્યો. "કેમ હોસ્પિટલમાં વ્યવસ્થા નથી? આટલા 50 બાળકો વચ્ચે એક ડોકટર? તકેદારીના તમે શું પગલાં લીધા? તમને નથી લાગતું તમે તમારી જવાબદારીથી દુર ભાગો છો?" ડૉકટરે શરૂઆતમાં તો જવાબ આપવાનો પ્રયત્ન કર્યો બાદમાં પ્રશ્નોના જવાબ સાંભળવાની જગ્યાએ બીજા પ્રશ્નોના શસ્ત્રો નીકળ્યા. હળવેકથી ડૉક્ટર સરકી ગયા.
રિપોર્ટરની છેલ્લી સ્પીચ હતી કે, "તમે જોઈ શકો છો અહીં હોસ્પિટલમાં કોઈ જ પ્રાથમિક સારવાર નથી, ડૉક્ટર પણ પોતાના કામથી દૂર જઈ જવાબ આપવાનું ટાળે છે. પ્રશાસન પણ ખાડે ગયું હોય એમ લાગે છે. અહીંયા જો બાળકો ના મોત થશે તો એની જવાબદારી કોની?"
આ સાંભળતા જ એક આઠ વર્ષની છોકરી ખાટલામાં બેઠી થઈ અને રિપોર્ટરને નજીક બોલાવી નિર્દોષતાથી કહ્યું, "મેડમ, આ ડૉકટર તો એમની જવાબદારી ભૂલી ગયા લાગે છે, એક કામ કરોને તમે જ મને નજીકની સારી હોસ્પિટલમાં લઈ જાવને જેથી હું બચી જાવું" આ બધાની વચ્ચે કેમરો પોતાની જવાબદારી નિભાવી રહ્યો હતો અને એમાંથી નીકળતી લાલ લાઈટ રિપોર્ટરને અજાણતા જ એક ફરજચુકની ચેતવણી આપી રહી હતી...
અંતિમ સ્પર્શ:
છોડી હું મારી જાતને બીજાની ભૂલ શોધું છું,
સૂરજ થઈ હું પોતે જ આગની પોલ ખોલું છું.
- નિશાંક મોદી
