'આ સૃષ્ટિ હું ચલાવું છું કે મારાથી ચાલે છે.' આવું કહેવાવાળા કેટલાય માણસો ભૂતકાળ બની ગયા. કારણ એક જ કે એ લોકો આ વિશ્વ નતા ચલાવતા. તો આ દુનિયા કોણ ચલાવે છે? આ સવાલનો જવાબ કોઈ વિજ્ઞાન પાસે નથી. કદાચ એવું બને કે એનું કોઈ વિજ્ઞાન જ નથી. હા પણ એક વસ્તુ ચોક્કસપણે કહી શકાય કે કોઈક એવી તાકાત છે જે આ બ્રહ્માંડ ચલાવે છે.
અજાણ હોવાને કારણે આપણે એને ડીવાઇન એનર્જી, ઈશ્વર, અલ્લાહ કે કુદરત એવી ઓળખ આપી દીધી. શરૂઆત કરીએ તો માણસના સર્જનથી. વિજ્ઞાને એવું તો શોધી દીધું બાળકનું સર્જન કેવી રીતે, ક્યાં અને કયા કારણોસર થાય છે પણ એ હજુ સુધી નથી જણાવી શક્યું કે બાળકમાં જીવ કોણ પુરે છે. XX રંગસૂત્રોના મિલનથી બેબી ગર્લ અને XY રંગસૂત્રોના મિલનથી બેબી બોય એનું જ્ઞાન વિજ્ઞાને આપી દીધું પણ આનું મિલન કઈ ના દેખાતી શક્તિથી શક્ય બને છે એ નથી સમજાવી શકતું.
શરીરમાં કેટલા અંગો છે અને દરેકનું કાર્ય શું બધાની શોધખોળ થઈ ગઈ. કોઈ તકલીફ હોય તો એક્સ રે, સોનોગ્રાફી, બ્લડ રિપોર્ટથી નિદાન થઈ જાય અને એના મુજબ ટ્રીટમેન્ટ પણ મળી જાય પણ કોઈ દિવસ વિચાર્યું કે હાડકાં, સ્નાયુ, શરીરનો ઢાંચો કોણે નક્કી કર્યા. અને વપરાતી દવાના રસાયણોનું બંધારણ કુદરતે કઈ રીતે નક્કી કર્યું હશે. શું એવું હશે કે પીરીઓડિક ટેબલ અજાણી શક્તિએ બનાવ્યું હશે અને કોઈક વૈજ્ઞાનિકને મળી ગયું હશે.
નવમહીના ના સમય દરમ્યાન સ્ત્રી બાળકનું સર્જન કરે છે, સ્ત્રી તો કારક જ ગણાય કારણ કે ઘણીવાર બીજા બ્લડગ્રુપનું બાળક પોતાની અંદર ઉછરી રહ્યું હોય અને વિજ્ઞાન તો એમ કહે છે કે બ્લડગ્રૂપ મિસમેચ થાય તો માણસનો જીવ જોખમી બને. તો શું વિજ્ઞાન ખોટું છે. હવામાં શ્વાસ વગર માણસ જો જીવીના શકે તો ગર્ભમાં બાળક કેવી રીતે જીવે. કોઈ કહેશે બાળક નાળથી જોડાયેલું હોય છે એટલે. એ તો વિજ્ઞાન કહે છે. આ નાળ કેમ કરી એ જ વખતે કાર્યરત થાય છે અને કામ પતી ગયા પછી કેમ અકાર્યરત બને છે.
બાળક લગભગ ત્રણ મહિના થાય એટલે પલટી મારતા શીખે. તો શું વિજ્ઞાન કહી શકે કે એવી કઈ ઘડિયાળ અને કેલેન્ડર બાળકના મગજમાં ફિટ છે જે એને યાદ દેવડાવે છે બોસ પલટી મારવાનો સમય થઈ ગયો છે, લેટ્સ ડુ ઇટ.
છ મહિના થાય એટલે બાળક બેસતા અને ભાખોડીયા ભરતા શીખે. આવી ગણતરી કઈ રીતે બાળકનું મન કરી શકે. આ પાછળ વિજ્ઞાન એટલું કહી શકે કે હજુ બેસતો નથી તપાસ કરવી પડશે, કશુંક એબનોર્મલ લાગે છે. નવમહીનાંનું બાળક જ્યારે સોફા કે પાટ પકડી ઉભું થાય અને પગલાં ભરવાની કોશિશ કરે ત્યારે ફરી વિચાર આવે બોલી ન શકનાર બાળકને આવી સમજણ કઈ રીતે મળે છે. કેમ ચાલતી વખતે પડે ત્યારે માથું ભટકાય તોય બ્રેઈન ડેમેજ નથી થતું કે એના હાથ પગે ફ્રેક્ચર નથી થતું. એવું તો ના હોય ને કે ટ્રેનિંગકાળ દરમ્યાન આ બધું ઇગ્નોર થાય.
આતો થઈ ખાલી એક કેટેગરી (માણસ જાત) ની વાત. વિજ્ઞાનની ભાષામાં વાત કરીએ તો ચલો આપણે જીવોનું વર્ગીકરણ કરીયે. એટલા પ્રકારના સજીવો, પ્રાણીઓ, પક્ષીઓ, જીવજંતુઓ છે કે કદાચ આપણે ગણી પણ ન શકીએ અને દરેક જાતિમાં આગળ કીધેલા અનુભવો નો સમયગાળો જુદોજુદો. સર્જનના ગાળાથી લઈ વિકાસના ગાળા સુધીનો. તો આ બધું ટાઇમટેબલ લાઈવલિ કોણ મેનેજ કરે છે.
કેટલા પ્રકારના બ્લડગ્રુપ છે એ શોધ્યા પછી પણ માણસ બ્લડ માટે એકબીજા પર હજુય આધાર રાખે છે. જે કઈ પણ શક્તિ છે એને ખ્યાલ છે કે, આ લોહી બનાવવાની રીતની જો શોધ થઈ જશે તો સૃષ્ટિનો વિનાશ થઈ જશે. આ વસ્તુ બ્લડ ટ્રાન્સફુઝન સુધી જ રોકાય ત્યાં સુધી સારું છે. આટલી બધી શોધ થયા પછી પણ માણસને કાયમી જીવતો રાખવો શક્ય નથી અને ત્યાં વિજ્ઞાન કારણ આપી શકે પણ નિરાકરણ નહિ. અને જ્યારે નિરાકરણ આપી દેશે તો ડાર્વિનના ઉત્ક્રાંતિવાદ પ્રમાણે 'વિપુલ સંતતિપ્રમાણ' થી વિશ્વ માણસોથી ઉભરાઈ જશે.
માણસ જોડે બનતી એક એક ઘટનાનો જવાબદાર માણસ જ છે એવું નથી. કેટલીક વસ્તુ આપણાં હાથમાં જ નથી. જેમ કે તમે યાદ તો કશુંક રાખી શકો છો પણ કશુંક ભૂલી જવા માંગો એ શક્ય નથી. એ ભૂલવાની શક્તિ પણ કોઈક ડીવાઇન એનર્જી જ આપે છે.
વિજ્ઞાન કહે રાતે તમે થાકો એટલે ઊંઘ આવે પણ આ ઊંઘ લાવનાર અને ઉઠાડનાર કોણ. તૂટી ગયા પછી ઉભા કરવાની શક્તિને વિલપાવર શબ્દ તો મળી ગયો પણ જે વસ્તુ (વિલપાવર) શરીરમાં દેખાતી જ નથી એને મન સુધી લઈ જનાર કોણ. ગુજરાતીની એક કહેવત જે કહે દાંત આપ્યા છે એ ખાવાનું પણ આપશે. બધું જ નકારાત્મક થતું હોય ત્યારે આવો હકારાત્મક વિચાર આપનાર કોણ.
આ લેખનો વિચાર મને એક રીંછ અને તેના બચ્ચાનો વીડિયો જોઈને આવી. એમાં એક રીંછનું બચ્ચું વારંવાર બરફના પહાડ પરથી નીચે પડી જાય છે અને એને બચાવવાવાળું કોઈ નથી હોતું છતાંય અંતમાં એ બચ્ચું જાતે કપરો બરફનો પહાડ ચઢી પોતાની માં ને મળે છે. તો શું આવી નાનામાં નાની વાતોનું ધ્યાન કોણ રાખતું હશે અને મુશ્કેલીમાં પડેલ દરેક માણસ પશુ પ્રાણી પક્ષી જીવજંતુ કે અન્ય જીવને બચાવતું કોણ હશે. કદાચ એનો જવાબ ખ્યાલ નથી એટલે જ આપણે એને ડીવાઇન એનર્જી, ઈશ્વર, અલ્લાહ કે પછી કુદરત કહીએ છીએ જે કદાચ આ સૃષ્ટિ ચલાવતો હશે....
અંતિમ સ્પર્શ:
હું અને મારું વિજ્ઞાન ફક્ત કારણો જણાવે છે,
'સ્પર્શ:' વિશ્વનું વહાણ બીજું કોઈક ચલાવે છે.
- નિશાંક મોદી
No comments:
Post a Comment