આજે એક જૂનો મિત્ર મળ્યો. વર્ષોથી એક સારી કંપનીમાં જોબ કરતો હતો. પૂછ્યું કેમ છે દોસ્ત, કેવી ચાલે જોબ? જવાબ મળ્યો, ના બસ દોસ્ત છોડવી પડી. આશ્ચર્ય સાથે મારે પૂછવું પડ્યું કેમ? જવાબમાં એણે બધી આપવીતી કીધી જે હું અહી એક ઉદાહરણ તરીકે રજૂ કરું છું.
એક નદી હતી. એમાં એક હોડી હતી. હોડીમાં એક કાણું હતું. એક ખલાસી અને બીજા મુસાફરો હોડીમાં સવાર હતા. ખલાસી વારંવાર કાણાંમાંથી આવતા પાણીને રોકવાનો પ્રયાસ કરતો. ક્યારેક એના પર પગ મૂકીને, ક્યારેક આંગળી ભરાવીને, ક્યારેક કાગળનો ડૂચો લગાવીને, ક્યારેક તો આખો સુઈ જતો. સાથેના મુસાફરો આ બધો જ તમાશો જોતા, સલાહ આપતા, હસતા અને સમજાવાનો પ્રયત્ન કરતા કે ના મહેનત કરાય આટલી. દૂરથી એક નેવીગેટર ખૂબ માહિતી આપતો કે કેવી રીતે છટકી શકાય.
સવાલ આવતો હશે પહેલા બે ફકરાનો સંબંધ શું? નદી એટલે કંપની, હોડી એટલે પ્રોજેકટ, હોડીનું કાણું એટલે પ્રોજેકટની પ્રોસેસ, ખલાસી એટલે મારો મિત્ર, બીજા મુસાફરો એટલે પ્રોજેકટ ક્લીગ્સ. મારો મિત્ર પ્રોસેસ સુધારવાનો ખૂબ પ્રયત્ન કરતો, ખોટું થતું અટકાવવા ખૂબ મહેનત કરતો, ક્યારેક કામમાં હાથ ચલાવીને અને ક્યારેક મીટીંગની દોડધામ કરીને, ક્યારેક ઈમેલ કરીને તો ક્યારેક રાત દિવસ એક કરીને. દૂર બેઠેલો નેવીગેટર જે હોડીમાં જ નથી બેઠો એની માહિતી, સ્વિમિંગની ચોપડી વાંચી સ્વિમિંગ કરતા આવડી જાય એવી હતી.
વાત હજી અહીં પુરી નથી થઈ, હોડી ડૂબી ગઈ અને વાંક આવ્યો મારા મિત્રનો. કહેવામાં આવ્યું કે પૂરતો પ્રયત્ન નથી કર્યો બચાવવાનો. બધાને એમ જ થયું કે હોડી ડૂબવાનું કારણ માત્ર ખલાસી જ હતો. કાણું પડેલી હોડી અને મુસાફિરોનો કોઈ જ વાંક ન આવ્યો. ખલાસીને અફસોસ એક જ વાતનો હતો કે એણે હોડીને બચાવવાનો ખોટો પ્રયત્ન કર્યો...કારણ કે કોઈને કાણું દેખાયું જ નહીં અને કોઈએ એ પુરવાની કોશિશ પણ ન કરી.
મિત્રએ અંતે કીધું કે "જવાબદારી લેવી એ પણ જવાબદારીનું કામ છે" અને મને લાગ્યું કે આની જિંદગીની હોડી ક્યારેય નહીં ડૂબે....
અંતિમ સ્પર્શ:
નાહકના મથે તું અહીં કશુંક બચાવવાને માટે,
હાથ જ અહીંયા કામે લાગ્યા ડૂબાડવાને માટે.
- નિશાંક મોદી
No comments:
Post a Comment