જગ્યાના અભાવે એક વીઆઇપી માણસને બીજા એક મધ્યમ વર્ગીય વ્યકિત સાથે સેમી ડિલક્ષ રૂમ શૅર કરવો પડ્યો. વીઆઇપી માણસ પેલા વ્યક્તિને જોઈ મોં ફેરવી લેતો એને કોમન બાથરૂમ વાપરવો ન ગમતો. વારંવાર ફરિયાદ કરે કે સ્પેશિયલ રૂમની વ્યવસ્થા કરો. હોસ્પિટલનો સ્ટાફ કહે ભાઈ તમને આવી પરિસ્થિતિમાં ઓકિસજનવાળો બેડ મળ્યો છે એનો આભાર માનો ને ક્યાં આવી માનસિકતા રાખો છો. એ જ રાતે વીઆઇપી માણસ શાંતિથી સૂતો હતો, ઊંઘમાં ને ઊંઘમાં ઓકિસજન માસ્ક સહેજ ખેંચાઈ ગયું અને હાથમાં લગાવેલું મશીન બીપ બીપના અવાજની ગુંજી ઉઠ્યું. રાતનો સમય અને સ્ટાફ પણ પુરા દિવસના થાકથી સુઈ ગયો તો. પેલો મધ્યમ વર્ગીય વ્યક્તિ જાગ્યો અને દોડીને બ્રધરને બોલાવી આવ્યો. અને એણે તરત જ માસ્ક લગાવી દીધું અને વીઆઇપી માણસ તડપતા તડપતા શાંત પડ્યો.
સવારે ઉઠીને પેલા મધ્યમ વર્ગીય વ્યક્તિનો આભાર માન્યો અને પૂછ્યું કે તમને એમ ના થયું કે આ માણસ આટલો ખરાબ વ્યવહાર કરે છે મરવા દો... મધ્યમ વર્ગીય વ્યક્તિ બોલ્યો, 'મારો ધંધો કફન વેચવાનો છે, છતાંય હું કદીય ઈચ્છા નથી રાખતો કે લોકો મરે અને મારો ધંધો વધુ વિકસે.' વીઆઇપી માણસ એટલું જ વિચારતો રહી ગયો કે કફનમાં ક્યાં કોઈ વીઆઈપીનો ટૅગ હોય છે....
✍️નિશાંક મોદી
No comments:
Post a Comment