લઘુકથા: ચુકેલી ગાડી, બદલાયા માણસો

લઘુકથા: ચુકેલી ગાડી, બદલાયા માણસો

કાલે સવારે મારે દિલ્હી જવા ટ્રેન પકડવાની હતી. આગલી રાતથી જ મેં તૈયારી કરી લીધી હતી. કપડાં, પૈસા, બેંક કાર્ડ, મિટિંગનો સામાન, આઈડી પ્રુફ, ટિકિટ બધું જ વ્યવસ્થિત ગોઠવી ને બેગમાં પેક કરીને મૂકી દીધું અને એલાર્મ પણ સવારે 4 વાગ્યાનું ગોઠવી દીધું. સવારે જવાની ચિંતામાં ઊંઘ રાતે સહેજ મોડી આવી અને એ પણ ભણકારાવાળી, સહેજ કઈક અવાજ થાય અને મનમાં વિચાર આવે એલાર્મ વાગ્યું લાવ જવાનો સમય થયો છે. અપૂર્ણ કહી શકાય એવી ઊંઘ તોય સંપૂર્ણ રાત પહેલા એટલે કે સવારે 4 માં પાંચ કમે મારી આંખ ઉઘડી ગઈ અને મારી સફર શરૂ થઈ.

હું સમયની સાથે ચાલવાવાળો માણસ એટલે ક્યાંય પણ જલ્દી નથી પહોંચતો. હું મારા ઘરના લોકો મિત્રોને મળી વહેલી પહોરે નીકળી ગયો મારી ટ્રેન પકડવા. રસ્તામાં કોઈ નેતાના આગમનને કારણે રસ્તાઓ થોડાક સમય માટે સ્થગિત થયેલા જોવા મળ્યા. હું ઘડીક મૂંઝાયો કે કદાચ હું ટ્રેન ચુકી તો નહીં જાઉં ને. મેં મારા મનને સાંત્વના આપી કે ના એવું કહી નહીં થાય...આખરે ના છૂટકે મારે રસ્તો બદલવો પડ્યો. મહામુસીબતે હું સ્ટેશન પર પહોંચ્યો ત્યાં ટ્રેન નીકળી ગઈ તી. હું ટ્રેનના નિર્ધારિત સમયથી ફક્ત 15 મિનિટ જ મોડો પહોંચ્યો. પછી મેં બીજી ટ્રેનની તપાસ કરી જે સાંજની હતી અને મિટિંગ બપોરે, નહીં મેળ પડે. એક વખત થયું કે બાય રોડ નીકળી જવું તોય મને લાગ્યું કે ફાઇનાન્સ તરીકે મોંઘુ પડશે. આ બધી દોઢધામમાં મારી નજર ફક્ત ને ફક્ત મારી ઘડિયાળ અને હૃદયની ધડકનો પર જ ચોંટેલી હતી. જાણે આ મિટિંગ ચુકી જઈશ તો હ્ર્દય બંધ થઈ જશે. બેબાકળા અને થાકેલા મનને લીધે મેં બધા વિચાર માંડી વાળ્યા. હું ટ્રેન ચુકી ગયો અને ઘરે પાછો આવ્યો.

ઘરે આવતાની સાથે મારા ઘરવાળાઓ મારી પર જાણે તૂટી જ પડ્યા. કહેવા લાગ્યા કે તને કોઈ જવાબદારીનું ભાન ન નથી, તું ક્યારેય લાંબું વિચારતો જ નથી, પૈસા ખર્ચી અમે તારી ટિકિટ કરાવી અને તું ચુકી ગયો. ક્યાંક જવાનું હોય તો તૈયારી તો કરવી પડેને. મિત્રો કહેવા લાગ્યા કે તું બેદરકાર છું, થોડીક જવાબદારી તો સ્વીકારવી પડે.

બે દિવસ વીત્યા અને હું બેઠો બેઠો વિચાર કરતો રહયો કે હું ક્યાં ખોટો હતો. મિટિંગની તૈયારી મેં બરાબર કરી તી, સવારે લઈ જવાનો સામાન રાતથી જ તૈયાર કરી લીધો તો, એલાર્મ પણ સમયસર જ વાગ્યું અને હું પણ ટાઈમ્સર જ ઘરે થી નીકળ્યો તો. સ્થગિત થયેલા રસ્તાઓને કારણે મારો રૂટ બદલવાનો નિર્ણય પણ સાચો હતો. મારી બીજી ટ્રેનની તપાસ અને બાય રોડ ન જવાની વાત પણ ક્યાં ખોટી હતી.

હા પણ મેં જે જાણ્યું એ ખૂબ અગત્યની વસ્તુ હવે કહું છું. મારી મિટિંગ પહેલાની તૈયારીની કદર ના થઇ, બે દિવસથી બેગ પેક કરતો હતો એ કોઈએ ના જોયું, જ્યારે કેટલાય લોકો ઊંઘતા તા ત્યારે મારુ એલાર્મ કોઈને ના સંભળાયું. મારી ટ્રેન સુધી પહોંચવાની ઝંખના અને ચુકી જવાની ચિંતા કોઈને માનસપટલ પર ના અથડાઈ. ઘડિયાળ પર વારંવાર જતી મારી ડર ભરેલી આંખો કોઈને ના દેખાઈ. ચુકી ગયેલી ટ્રેન બાજુએ મુકતા નવી ટ્રેનની શોધખોળ દરમ્યાન થયેલી દોડધામ કોઈને ના સમજાઈ અને જો હું એટલો જ બેદરકાર કે જવાબદારી વગરનો હોત તો મારી આટલી તૈયારી હોત. સાહેબ અહીં હું ટ્રેન નહીં માણસોના સાચા સ્વભાવ સમજવાનું ચુકી ગયો તો. એક મિટિંગ, ટ્રેનની ટિકિટની કિંમત એક માણસને થયેલી દોડધામ કરતા વધારે થોડી જ હોય. અને જે લોકો સલાહ આપતા હોય એ લોકો ભૂતકાળમાં બધે જ સમયસર પહોંચી ગયા હશે અને કદાચ પહોંચ્યા હશે તો ભવિષ્યમાં એ ક્યારેય એ કદીય એક ટ્રેન નહીં ચુકે...આ તો બધી હતી દ્રષ્ટિકોણની વાત બાકી પૃથ્વી ગોળ છે અને માણસો સીધા બંને વાત ખોટી છે...

અંતિમ સ્પર્શ:
કોણ કહી શકે મને કે, હું મંઝીલ ચુકી ગયો,
નકાબભર્યા ચહેરા તો જો હું ઓળખી ગયો.
- નિશાંક મોદી